nienkevanmaris

12 december 2014 | Kigali (I) [deel 3]

Nadat we gisteren een heftige dag gehad hebben, heb ik daar best wel wat last van gehad vannacht. De Genocide Memorial heeft een diepe indruk op me gemaakt. Bij het ontbijt schuif ik aan bij de nieuwe crew. Mijn maat is er niet. Ik denk dat zij misschien ook wel een slechte nacht gehad heeft. Ik vertel aan het ontbijt over het bezoek gisteren en een deel van de nieuwe crew wil er ook naartoe.

Ik besluit vandaag gewoon lekker te ontspannen en aan het zwembad te gaan liggen. Na mijn slechte nacht is een dagje bijkomen geen overbodige luxe. We spreken wel alvast aan tafel af om vanavond met zijn allen een hapje te gaan eten bij restaurant Heaven. 

Het weer is heerlijk in Kigali en ik lig als eerste bij het zwembad. Dat betekent dat ik "op het podium" lig, heerlijk in het zonnetje, met een waterval achter me en het zwembad voor me. Het is een beetje bewolkt, maar dat geeft helemaal niets. Áls het zonnetje doorbreekt, is het ook meteen wel echt heul erg heet. 
Aan het zwembad heb ik de tijd om lekker mijn boekjes te lezen... Verschillende tijdschriften en vakliteratuur. Heerlijk om dat zo op mijn gemak te doen. Mijn maat komt er op een gegeven moment bij liggen; zij had gewoon heerlijk uitgeslapen en daardoor het ontbijt gemist... 

's Avonds hebben we om half 7 afgesproken en gaan we met 3 taxi's naar het restaurant. We zitten aan een lange tafel en op de kaart prijkt een Chef's Delight Menu: een 7-gangen diner met allemaal kleine gerechtjes: 2 voorgerechten, 3 hoofdgerechten en 2 toetjes. Bijna iedereen aan tafel neemt dit menu en het is heerlijk. Ik moet met mijn glutenallergie 2 gerechtjes aanpassen, maar kan verder ook gewoon lekker meedoen. Het is een heerlijk menu, met lokale gerechten. Ik krijg als afsluiting een toetje met pindakaas. Het is mega-machtig, dus ik kan er maar een paar happen van op, hoe heerlijk het ook is... 

Als we weer in het hotel zijn drinken we nog even een borreltje, voordat we op tijd gaan slapen. Er zijn nog spannende plannen om te gaan stappen, maar ik zou dat sowieso hebben afgeslagen, want dat is niet heel fijn met mijn gebroken teen... 

De laatste ochtend in Kigali ontbijten we weer samen. Een deel van onze nieuwe crew besluit vandaag naar het Genocide Memorial te gaan. Mijn maat en ik raden dat ook zeker aan, maar we gaan zeker niet nog een keer. Dus wij besluiten ons eigen plan te trekken. We kunnen weer aan het zwembad gaan liggen, maar we besluiten te gaan kijken of er nog iets anders te doen is. We hebben iets gehoord over een markt. 
Navraag bij het hotel leert ons dat de markt echt een markt is met eten en ook wel wat stoffen enzo. Maar er is ook een marktje dichterbij, waar allemaal handgemaakte spullen verkocht worden. We besluiten daar naartoe te gaan en laten ons afzetten bij Caplaki. We gaan met een taxi heen en hebben afgesproken dat we met een lokale motortaxi weer terug gaan. Dat is het vervoermiddel waar heel Rwanda gebruik van maakt en wat wij dus ook meegemaakt moeten hebben. Maar dat komt later. 

We worden keurig afgezet bij de markt en we beginnen vol goede moed aan onze rondtocht door de winkeltjes. Bij de winkeltjes worden allerlei lokale houten beeldjes, potjes, pannetjes, stoffen dieren, t-shirts en andere handgemaakte spulletjes verkocht. Ik ben op zoek naar ansichtkaarten (die verhoudingsgewijs schrikbarend duur zijn). Ik heb mazzel dat in mijn huis alles wit is en dat hier niets wits verkocht wordt: ik ben dus niet heel erg in de verleiding om iets te kopen. Ik koop wel een kadootje voor een vriendin die net bevallen is. 
Mijn maat is ook niet heel erg van het kopen. Zij wil een weloverwogen beslissing nemen, dus we bekijken eerst alle winkels en onthouden waar we wat gezien hebben, zonder meteen te kopen. We komen nog hotelgasten tegen, die blijken uit Washington DC te komen. Zij zijn wel bij de gorilla's geweest en zeggen dat het fantastisch is geweest. Als we verder praten, komen we erachter dat zij vanavond aan boord bij ons zullen zitten, dus ik zeg: "I'll be the one in blue". Een van de mannen zegt dat ik dan aan boord maar even moet komen kijken naar de foto's en video's. 

Als we alle winkels gehad hebben, gaat mijn maat nog terug naar een van de winkeltjes om een mooie houten wandversiering te kopen. En dan zijn we klaar met de markt. We willen terug naar het hotel en we willen dat doen met de motortaxi's. De chauffeurs rijden overal rond, met een speciaal hesje over hun kleding en een extra helm die aan hun arm hangt. Ik heb het daar al over gehad met mijn maat en ik vind het een heel smerig idee om die helm op te zetten, die alle andere mensen ook op hun hoofd hebben. Maar dat hebben we ondervangen, door de douchemutsen uit het hotel mee te nemen. Als we dus twee motoren te pakken hebben, trekken we de douchemutsen over ons haar. Even een selfie. De gasten die ons mee gaan nemen kijken best een beetje raar, maar laten die gekke blanken hun gang gaan. Hop, helm eroverheen; nog een selfie. En dan gaan we op pad. Verder niets van beschermende kleding, maar ze rijden ook wel heel rustig en voorzichtig. 
Ik kijk over de schouder van mijn chauffeur mee en zie dat alle tellers van de motor stuk zijn. Daadwerkelijk niets doet het meer. Ik weet dus ook niet of ze misschien zo voorzichtig rijden, omdat ze geen idee hebben hoe hard ze in werkelijkheid rijden... We worden keurig voor het hotel afgezet, voor een zevende van de prijs van een taxi... En we zijn een leuke ervaring rijker. De volgende keer doe ik meer met de motor. Vond het enig!!! 

Als we weer in het hotel zijn, doen we nog even onze bikini's aan en willen we genieten van het zonnetje. Helaas zijn er maar weinig zonnebedjes, dus we pakken twee stoelen en zetten die zo, dat we met onze voetjes in de plantenbak kunnen zitten. Boekje erbij en even kletsen. Ik ben echt blij dat ik met deze maat deze vier dagen door heb kunnen brengen. Op een gegeven moment komen er twee bedjes vrij en kunnen we toch nog even in het zonnetje liggen.
Om 4 uur hebben we afgesproken met nog wat collega's om te gaan eten. Dat doen we weer in het hotel, want dat is het makkelijkste. Ik ga weer voor de Indiase kaart; die was zo goed bevallen. En dan na het eten gaan we alvast even betalen en dan nog even voorslapen tot Calling. 

Mijn maat en ik worden in verschillende galleys ingedeeld, want wij zijn de toevoegsels aan de crew. We hebben nog een aantal passagiers aan boord die we ook op de heenweg hadden, dus dat is altijd meteen heel leuk. Aan boord zien we ook onze Amerikaanse passagiers en daar ga ik natuurlijk nog even kijken naar de foto's en video's van de gorilla's. Het is inderdaad wel heeeeeel erg gaaf!!! Dat wil ik toch ook nog wel heel graag een keer doen. Dan maar een keer gaan sparen... Voor de volgende 6-daagse......